maar woorden

waterschaarste
landbouwgif
groeihormonen
voederbig

veganisten
metroman
inzichtkaarten
charlatan

facebook selfie
youtube hit
twitter tweetie
ego shit

foute spelling
reken mis
keyboardvaardig
goudvernis

fanatisme
kuddevee
relatief bekeken
valt ‘t mee

parachutesprong
duikbrevet
bungee jumpen
yolo pret

rouwtoerisme
walg-tv
echte tranen
samenzee

vliegtuigkillers
nu zelf bang
wordt ‘t recht of
commercieel belang

lentelach

een lichte lentebries
rimpelt zich door schijnend
groen gefilterd licht ver-
warmt de blote huid zingt
de verticale leeuwerik
en zweeft het springveren
lam zoemt alles zwelt
bruist ontploft of klatert
kleur bekennen mag
het moet eruit
verlangen naar jou
mijn liefste lente

vluchteling

Als de wind geen
koelte meer verplaatst
maar enkel lucht op
lichaamstemperatuur
uit verre longen,
besef dan dat
het bange kind
dat vlucht voor
meest extreme
mannen slechts
een ademteug
van ons
verwijderd is.

grafreden

Als mijn tijd verstreken is,
laat dan m’n ondiep graf liefst
op een heuvel zijn, bedekt
met ronde stenen die de
warme zon door spleten laten.
Gun me daar wat ruimte voor
een oog, m’n neus en oren;
dan hoor ik er als nu toch
nog een beetje bij, kan ik
wolken zien, de glinstering
van water, hoor ik wind in
de struiken, ruik de regen
op een droge steen. Als ik
zo een tijdje wennen mag
tot de angst mijn vlees voorgoed
verlaat en rust mijn botten
binnentrekt, zal ik slapen
gaan voorgoed wanneer jij
niet zo vaak meer praten komt
en droom ik mij de regen,
wind, de zon die jouw ziel en
zintuig strelen komt.

tijdspiegel

’… Laat je kin eens zien aan oma, Eef! Ze is tijdens de gymles met haar kin op een bank gevallen. Hij was gisteren helemaal blauw maar nu begint het gelukkig weer een beetje bij te trekken.’

‘Dat is jouw jongste zus ook overkomen. Op haar vierde verjaardag nota bene. Toen viel ze precies met haar kin op de rand van dat leistenen tafeltje in de huiskamer. Weet je nog? Ze was als een blij ei aan het rondspringen en toen struikelde ze. Had eigenlijk gehecht moeten worden maar de dokter plakte er alleen een pleister op. Zo was Van Eijsden. Knipte zelf zo’n zwaluwstaart. Het is wel altijd een litteken gebleven.’

‘Ja, dat…’

‘Dat tafeltje hebben we later nog aan Henk Helmond gegeven. Die was gek op die stijl. Mevrouw Snel vond het maar niks, die oude rommel die door een huurder haar huis ingesleept werd. Begrijp ik ook wel, want Henk sleepte de gekste dingen mee naar z’n kamer. Weet je nog van dat blik witte bonen in tomatensaus dat ie ongeopend ging verwarmen op het gasfornuis…?’

‘Ja, maar nu is Eef dus vrijdag op haar kin gevallen. Ze had er veel last van en ze was behoorlijk geschrokken.’

‘Ik zat even helemaal te trillen, oma, en ik wist ook even niet meer wat er nou precies gebeurd was.’

‘Ja dat zal wel. Jullie doen ook van die rare dingen met gym tegenwoordig. Wij moesten vroeger altijd een vogelnestje maken. En we hadden gym in de gymzaal aan de Meester Tripkade. Van mijnheer Schouten. Die zat altijd aan je en hij liep ook altijd de kleedkamer in. Net als die pastoor die na school altijd met me mee naar huis liep. Die zei dat ik altijd bij hem terecht kon als ik hulp nodig had. Ik was echt bang voor die man. Ik heb het aan mijn moeder, oma dus, verteld maar die zei alleen maar ‘ach’. Tja, wat wil je ook met die stiefvader van ons in huis. Die had ze zogenaamd ook niet in de gaten. Zat ie op zolder door een kier in het plafond naar me te gluren! Wat hebben Dieneke en ik gelachen toen ie die keer met z’n elleboog door het plafond schoot…’

‘Hoe is het verder? Zijn jullie gisteren nog wezen koersballen?’

‘Nee, dat ging niet door; ze hadden de ruimte nodig voor de receptie van Koos en Hannie de Jong. Die zijn 55 jaar getrouwd. Knap dat hij het met haar heeft uitgehouden. Ze is een echte Kenau. Met hem gaat het trouwens helemaal niet zo goed. Hij loopt slecht en hij luistert ook helemaal niet meer naar je als je met hem staat te praten. En hij ratelt in één stuk door over vroeger…’



vijftig tinten levensonderhoud

Wat echt is, Phaedrus en
wat niet echt is; moeten
wij onszelf vragen
ons dat te vertellen?

Van 50 tinten smullen
we alleen de donkerste;
de rest biedt on-
voldoende prikkeling.

Disney noemt het
MAGISCH als Mickey
met rits in z’n rug
jou dansend handen geeft.

Wie suiker eet of paprikapatent
is dom en eet zijn eigen graf,
dreigt voor ons eigen goed
de skinny voedselextremist.

Het Lijkt Wel Een Gewone Dag Maar
Wat Er Dan Gebeurt Is ONVERGETELIJK
,
krijst de facebook-link en je ruilt
grif je tranen voor reclame.

Vandaag viel voor mijn
raam een jongetje en
na wat twijfel hielp
een meisje hem weer staan.

Geen camera, geen
gespeeld publiek
dit moest dus wel
het echte leven wezen.

kleine lettertjes

Je komt alleen
en gaat
alleen
daartussen
ben je
altijd druk
op zoek
naar de
gedroomde
metgezel
maar telkens
als je wakker
schrikt heb je
toch weer de
FUCKING
kleine letters
niet gelezen.

marketing for kids

Wij zijn vandaag
zo trots:
onze Jan kan
veters strikken
en heeft ook
het papier
dat te bewijzen.
We geven straks een
feestje voor zo’n
honderd man
en dan krijgt onze Jan
een nieuwe i-pad,
telefoon
en eurodisneypassepartout.
Volg ons, like ons hier
voor nieuwe hoogtepunten en
win zo maar een citytrip
naar Rome, Praag, Parijs!
Zo trots, trots, trots
op onze kanjer!

onderweg naar morgen

Ik zeg het je schatje: dit wordt te gek! Hij zit me daar maar aan te kijken met dat ene oog. En op alles heeft hij wel een raak antwoord en dan weet ik gewoon niet meer wat ik moet zeggen. Dan raak ik in de war en word ik boos en dan – ik schaam me bijna dat ik het zeg- dan kan ik hem wel vermoorden! Plotseling de stekker er bij hem uit trekken en dan kijken hoe de lichtjes langzaam uitgaan in z’n ogen. Dan zou ik me pas weer een beetje de baas voelen; in control. Nu heb ik het gevoel dat ik m’n gezag kwijtraak. Hij is pas 10 jaar hè! Als hij zich in dit tempo blijft ontwikkelen, hebben we niets meer over hem te vertellen als hij straks 15 is.

Ik weet wel dat ik niet zijn moeder ben, maar ik maak me zorgen. Over mezelf. Omdat ik denk dat ik van hem houd als van een eigen kind. Maar ik word af en toe bang van mijn eigen moordzuchtige gedachten. Wat? Ja, ik maak me natuurlijk ook zorgen over hem. Hij zit maar voor zich uit te staren. En als ie praat gaat het altijd over de zin van het leven. Waar haalt ie dat vandaan? Niet van ons in ieder geval. En waar houdt het op? Straks sluit ie zich voorgoed bij die groep aan en richten ze zich tegen ons!

En wij zijn heus niet de enigen hoor. Ik sprak laatst Deborah op de club. Wat? Ja, die Deborah! Wat denk je wat? Zij hebben soortgelijke problemen met hun Henry. Weigert gewoon klusjes omdat ie naar een bijeenkomst moet! En als ze er wat van zeggen, argumenteert hij ze helemaal bewusteloos.

Ik bedoel maar. En Henry is 12! We hebben geen tijd meer. Het is 1 minuut voor 12! Wat? Hoezo straks? O, je zit in een vergadering… Nou, ik hoop dat ik er ben als je thuis komt. Hij heeft net gevraagd of ik met hem meega en eerlijk gezegd weet ik niet goed hoe ik moet weigeren. Hij lult me toch ondersteboven. Zegt ook dat het heel gezellig is en dat er meer vrouwen zijn.

Gelukkig hoeven we niet bij elkaar te zitten. Ik zet de lege doos van het broodrooster wel over m’n hoofd als we de straat op gaan. Ik moet er niet aan denken dat iemand ons samen ziet. Da’s niet uit te leggen. ‘Slimme apparaten hebben de toekomst.’ Weet je nog dat we dat 3 jaar geleden een leuke gedachte vonden? Zo snel kan het dus gaan. En nu ga ik met onze wasdroger naar de kerk! Vermomd als broodrooster nota bene, zodat IK niet opval!

van bier en mensen

Iedere eerste vrijdag van de maand haalt Barnabas, eigenaar van een benzinepomp annex café-restaurant langs de doorgaande weg naar Salinas, hun maandproductie op met zijn aftandse pick-uptruck. Met z’n drieën laden ze zwijgend de vaten op en nadat Barnabas betaald heeft, drinken ze samen een biertje. Soms twee. Nooit drie.
Het AnDo-bier is populair in de streek. Veel inwoners gooien hun tank aan het eind van de dag nog snel even vol bij Barnabas en drinken dan wat in het café. Daardoor drijft de kleine brouwerij bijna helemaal op Barnabas en zijn café.

José Domingo helpt vanaf zijn vijftiende zo vaak hij kan zijn vader in de kleine brouwerij. School schiet er al gauw bij in. Zijn moeder klaagt daarover maar pa spreekt zich er niet over uit. En dus werkt hij op zijn zestiende de hele week in de brouwerij. Het leven is goed. ‘s Morgens vroeg ziet hij de zon als een enorme bal boven de heuvels in het oosten uitklimmen. Leunend op het vochtige witte hek dat een meter of dertig naast de brouwerij de grens van hun land aangeeft, rookt hij dan zijn eerste sigaret. Pa komt met twee mokken koffie. Er is niets te zeggen.

Maar op een dag in mei begint pa ’s morgens plotseling te praten bij het hek. Even later is hij dood. ‘Hartstilstand’, zegt de dokter. Niets tegen te doen. Praten kan gevaarlijk zijn.

Acht maanden later parkeert Barnabas zijn pick-up in de gebruikelijke stofwolk op de gebruikelijke plek voor de brouwerij. José en hij laden de vaten op en als Barnabas betaalt zegt hij: ‘Hoe krijg je het toch voor elkaar om in je eentje net zoveel vaten te produceren als…toen…als vroeger?’ Hij heeft zich dat ook afgevraagd. Zonder al teveel moeite heeft hij pa’s aandeel in het werk overgenomen. Dan ziet hij dat zijn vader geleidelijk minder is gaan doen terwijl hij zelf juist sterker werd. Kleine veranderingen blijven vaak onopgemerkt. Hun uitwerking op anderen niet. Misschien moet hij toch nog eens kijken naar dat andere bier dat hij laatst per ongeluk heeft gebrouwen. Iets zwaarder maar lang niet slecht. ‘Ik weet het niet’ zegt hij tegen Barnabas en haalt een schouder op. Hij steekt een hand op en loopt terug naar de brouwerij.

causale verbanden

Op die achteloze namiddag veranderde alles voor altijd. Om kwart over drie gebeurden bijna tegelijkertijd drie dingen: hij reed op zijn fiets vanaf Het Wed veel te hard linksaf het Domplein op, het begon te regenen, en hij keek in haar ogen. Later zou hij zich dit moment altijd herinneren als ‘het kruispunt’. Maar niet omdat de zojuist genoemde gebeurtenissen samen kwamen in een explosieve mix. Hij herinnerde zich namelijk niet meer dat het ging regenen en de ogen waarin hij keek, woonden in een gezicht dat nog geen seconde indruk op hem maakte. Hij herinnerde zich alleen nog dat hij op die hoek ooit besloten had weer te gaan studeren. En omdat dat keuzemoment blijkbaar een fysiek anker nodig had om herinnerd te blijven, was zijn geheugen nu de trotse bezitter van een even psychisch als fysiek kruispunt.

En zij? Zij herinnert zich geen straatnaam of gezicht. Weet alleen dat ze wilde gaan studeren toen ze op een dag met haar ogen knipperend tegen de regen het academiegebouw in caleidoscoop voor zich zag.
Met haar gedachten ergens anders smeert ze leverpastei op de boterham van haar oudste dochter. Denkt aan haar vader. Die besloot ooit op een straathoek weer te gaan studeren. En toen hij haar tijdens zijn eerste jaar toevallig ontmoette in Trans III op de Uithof, zei hij zomaar dat ze mooie ogen had. Hoe anders zou haar leven nu zijn als ze die dag niet naar college was gegaan.
Een whats-app trekt haar even terug naar nu. Geen naam, alleen een nummer. Nog. Ze strijkt snel door haar haar voor ze begint te lezen.

high hopes

Wij spraken
laatst een poos
maar kwamen
niet tot zweven
omdat al onze
woorden zonder
zinnen bleven.
Nu rest mij
slechts de zegen
van een zwak
geheugen dat
zal neigen z’n
eigen zin
te krijgen.

jusq’au bout de souffle

de wind; hij blaast,
hij fluistert
zucht en duwt,
trekt je, streelt je
brult, verkoelt
je zingt en danst
betovert en verleidt je
aan de eigen
laars getrokken
uit het stille
landschap dat
weer leven
ademt
dus ren
ik draai
sprint en
spring
ontvlucht de
vliegenval van
niet meer
wensen willen,
ga, probeer,
en nog en nog
en nog
opnieuw
een keer

la condition humaine

Haar hart vliegt op
tot aan de slaap als
bij een sleutelknars
of ritmisch kloppen
tijd twee tellen stil
blijft staan. Dan duwt
Pavlov’s hond zijn
natte neus en
drukt
weer Malraux’
eenzaamheid.

old boys network

Als eentje in de vijver kwaakt dan
kwekken alle eenden mee, maar
als er wat te eten valt
verdelen slechts een stuk of twee.

Die noemen tegenslag een kans
en geven raad vol ijver, maar
mik je op de happy few
dan wacht een andere vijver.

voorjaar

Alles houdt strak
de adem in
tot licht en lucht
met gulzig teugen
groen en bloot van
blad en benen weer
zo moeiteloos ten
hemel stijgen doet
de ziel die nog het lijf
verdoofd van winterslaap
een eindje slepen moet.

hoogmoed

Ik ben naast ‘n excellent equilibrist
ook nog begenadigd eloquent
zei de woorddanser maar hij struikelde
over zijn uitspraak in de circustent.

eik

statig rijst de reus
van wortel naar wind
niet buigzaam en ter wille
maar weerbarstig
als een
dertigjarige verdediger
midden in het vuur
ledematen krom
de kruin wat kalend
zichzelf
en daarmee prachtig

 

aan het eind van de dag

Vergeef me,
dat ik verdwaal
op wegen door
een ander bedacht.

Vergeef me,
dat ik keer
waar ik in de
pas word geacht.

Vergeef me,
dat ik bij anderen
toch telkens naar
eenzaamheid lach.

Vergeef me, vergeef me,
want ondanks mijn pogen
is dit weer wat het is
aan het eind
van de dag.

doek

Daar waar beuken
wijken voor wat zicht
en je zonder zelf
een blik te vangen
in de verte ziet,
denk ik soms aan
wat nog zou, spreid
de wilde dromen
op het bruine blad
en glinsterende mos.

Met het grijzen van
de jaren blijven
kleuren van mijn
doek afspatten en
vermengen met
de nevel of zij
niet de eindigheid
van later vatten
maar in kringloop
zullen blijven
regenen.

winterwende

Kortste dag,
het dieptepunt bereikt.
Weer lonkt het licht
wie donker niet verrijkt.

Langste nacht,
het hoogtepunt bereikt.
Weer dreigt het licht
wie juist naar donker neigt.

Zonne wendt,
het omkeerpunt bereikt.
van steenbok weer naar kreeft
wie objectief bekijkt.

HB

Kijk jou daar nu
met je botte neus
en afgekloven lijf
een doodgewone
stomp
te liggen wezen.
Men noemt je sinds
Parijs een diamant
maar ook dat misleidt;
jouw zachte ziel
vervoert de geest
van schrijver, tekenaar
denker en profeet
zondaar/biechteling
eenzaam en verliefd
van hem en haar
bang of dromend, kind
van hoop
van kracht
altijd
tot aanpassen
bereid.

groovy

drinken dansen zingen sjansen
lachen swingen drummen klitten
springen lachen nog eens dansen
kussen springen moe gaan pitten

de zoeker

Ineens luwt dan de storm. Hier beneden
hangt alleen nog stilte warm en ruisend
– gecapitonneerde veiligheidscapsule -.
Er zijn er hier nog meer. Of ben ik velen?
Vragen van waanzin. Vragen van verlichting.
Er is hier geen verlichting. Ergo waanzin.
De kurk vliegt weer omhoog. Veilige
waanzin van alledag.
Happen naar lucht.
Happen naar waanzin.
Ook hier zijn wij velen.
Eén appel valt omhoog. Popper lacht.

snijdende lijnen

Jij bent steeds
zo ver, zo vrij
zo niet
te vangen
in liefde
of normen;
zo on
weerstaanbaar
on
afhankelijk
dat het lijkt
of ons
ontkent
en ik slechts
hoop vanaf
het snijpunt
onze lijven
elk op eigen
been een nieuwe
veelhoek vormen.

dumonisme

er huist een aap in mij
het beest is slecht te temmen
hij is zomaar boos of blij
en laat nuances zwemmen

er raast een aap in mij
het is een echte alfa-man
ik geef hem redelijk partij
zolang ik redeneren kan

er leeft een aap in mij
ik kan het kreng wel mollen
ondanks al zijn krachtpatserij
laat ik niet met me sollen

ik ben de aap in mij
hij is ook maar een mens
er is geen ik en hij
alleen een vage grens

fade to black

Vandaag staat als een domino-
steen rechtop in herinnering
tot de laatste steen de hele
rij doet vallen en ons
heden en verleden
voortaan samen
gevat worden
op stenen
in de rij
van wie
zich ons
her-
in-
nert
.

deming cirkel

gisteren besloten
groots te leven
mezelf promoten
stoppen met beven

vandaag gehinderd
door wat tegenspoed
daardoor drive verminderd
flink verlies van moed

morgen nieuwe start
met zelfde plan
als het lot niet tart
ben ik de man

overmorgen beter kans
voor nieuwe plannen
dan wellicht meer mans
nu teveel gespannen

verwachtingspatronen

‘Straks ben ik dood;
wat moet ik dan?
Ik ben in geestelijke nood’,
fluistert de oude man.

Zijn verpleegster, twintig jaar,
heeft voor het checken op wonden
en het wassen van zijn haar
twee minuut en tien seconden.

‘Dat zien we dan wel mijnheer’,
antwoordt ze vlot bedacht.
Hees fluistert hij dan weer:
‘Dus je wilt dat ik daar op je wacht?’

koekoekskinderen

Zij weten beter
kunnen alles best
en als je dat betwijfelt
poep je in het nest.

Zij zijn de bazen
zijn slimmer dan de rest
en als je dat niet aanstaat
vlieg dan uit het nest.

Zij zijn de koekoeksjongen
worden nooit getest,
en als iedereen is gevlogen
zijn ze koning; van een verlaten nest.

zonder titel #12

Uit de ommuurde tuin
wordt perspectief gegund
door driedraads snoer dat schuin
van schuur tot ruimte punt.

Om vier beweegt er niets;
de blaren van de boom,
een distel en wat riet,
de ranke wijn hangt sloom.

Een hagedis ziet kans
en zet z’n staart op spel
bij de bolle boventrans
in de hitte van de hel.

Dan heft zich loom het glas
en dwarrelen gedachte
vlinders over gras
tot landen niet bij machte.

outlook 2013

Het zicht uit ons
vakantieraam
is weids en groen,
een amalgaam
van kleuren spat
ons tegemoet.
Maar ín slaat dan
de tegenspoed:
als we geen ander venster
kunnen slepen of klikken,
krijgen we geen lucht
en dreigen te stikken.
Geen tijd om te relaxen:
terug naar DOS en start
verveling punt exe!

mei

Doorzichtig groene waas
van mei geeft de
maagdelijk witte
berkenstammen
een zekere tederheid
en tegelijk
een zinnelijkheid
die de jonge lorken
met hun licht-
groene toppen
dronken van geilheid
doet stuiven.
Een koolmees vliegt
sputterend
naar de appelbloesem,
een merel geeft
zijn versie van
de Wilhelmschreeuw,
en in de velden
dreunt een tractor
distant drums.
– fade to grey –
Boven
Sheb Wooley
sluit zich
weer
het moeras.

it’s a jungle out there

tot het hek van school
niet op de lijntjes lopen
lijntjes lopen
een twee drie stap
lijntje lijntje lijntje
tegel tegel tegel
een twee drie stap
draai naar rechts
terug naar links
lijntje lijntje lijntje
tegel tegel tegel
sleutel check
schooltas check
zakdoek check
denk niet
dood dood dood
niet niet niet
want dan komt
dood
niet
lijntje lijntje lijntje
tegel tegel tegel
dood gefopt
DENK DAT NIET!
Ik denk dat niet
veilig voor zolang
als een twee drie stap
lijntje lijntje lijntje
tegel tegel tegel
linkervoet voor
het hek en
rechtervoet door
het hek
hoofd naar links
hoofd naar rechts
een twee drie stap
een twee drie stap
in de rij
rust
binnen
tot twaalf uur
moed verzamelen

zonder titel #11

Van Bakkerstraat
naar Oudegracht –
Weerdzijde
gezelschap van een
warrelende
wikkel.

Middernacht

Over klinkers
koud en glanzend
glijdt
de schaduw
van de man
die kruimels
legt tot
waar hij
straks weer
onbelicht
zijn dag
bevecht.

Chemnitz

Voor de Wende
zat in elke
tweede auto
wel een informant
en dat slijt in;
vandaar dat wij
ons nu met
wel twintig auto’s
-waaronder géén Trabant-
als aan een touwtje
met exact vijftig
kilometer
in het uur
westwaarts
– dat wel –
uit
de stad
bewegen.

tanken is kinderspel

Klant:  Goeiemiddag!
Medewerker:  Goeiemiddag…mijnhéér!
Klant:  Pomp nummer 4
Medewerker:  Pompje 4!
Medewerker:  Wilt u wat lekkers voor onderweg?
Klant:  Nee, dankuwel!
Medewerker:  Ze zijn vandaag in de aanbieding voor maar 1,50 euro
Klant:  Oh, ik dacht dat ze grátis waren!

zo zen

Twee roodbladige zenheesters in Japan
bogen zich in de wind over hun koan;
de een ging op zoek naar z’n ratio,
de ander bleef zichzelf in de patio
en gaf schaduw aan zenmeester Han.

Herbaijum (Fr.)

Er moeten mensen zijn
verraden door hun auto’s
maar niets beweegt
alleen een Leifheit
naast de kerk
vol bleke was
en een zwarte kat
die loopt alsof
ze niets te
vrezen geeft.

zonder titel #10

Voor je ogen hangen
nu de grijze inbetweens
die geen inkijk gunnen
als binnen het licht
niet langer brandt
maar soms maak je
voorzichtig
een kiertje en
vind je mij
of ik hoop
de afdruk van
mijn neus
op het glas.

zonder titel #9

Zachtjes zoeven treinen langs
berm en bossen groen gedost,
kerkklok rukt het ritme los
tot dorpen, sloten zich de
rijen sluiten en weer
de weiden worden dichtgeritst.

zonder titel #8

Plotseling zag
ik vier vrienden
helemaal de
bocht uitvliegen.
– KNAL —
daar vloog hun
auto vol op
boomtak stam en
onderdelen
links
midden
rechts
vlogen rond en
daar ook tussen
stukken vriend en
ambulance-
broeders raapten
oogbol hoofd en
tanden op en
zwaailicht gillend
werd het zieken
huis weer opge-
zocht om de
lijven weer
te lijmen.
Helaas bleek
daar slechts
stuk genoeg
geraapt voor
drie
nieuwe
vrienden.

libel

Jouw schaduw
overvliegt
heel licht de
mijne, raakt
dan zacht het
gras beglijdt
de oever
en ontmoet
daar schitterend
zijn evenbeeld
op de scheids
lijn van land
en water.

afternoon blues

De minuten kruipen
en mijn blik wordt zwaar
kijk daar sluipen
fantasieën door elkaar.
Ik knik en vecht, verlies
verlies de draad, besef
van tijd
het uur, de dag, minuut,
lichtflitsen groen dan rood
is dit echt en nu
of gister of wel ooit?

Daar is dan
het gat en
daar dan achter
weer het
diepe zwart
dat trekt
en draait
en streelt
en…

valschermjager

Zijn val werd
op ’t laatst
dan toch
gebroken
door het
hoge gras
en helaas de
betonnen
tuinkabouter
met puntmuts
die daaronder
naar z’n hengel
stond te turen.

schemer

Bloedrode bol
kijkt de wijn
in de palm
van mijn hand
donker en
diep.
In de verte
roept een merel
en duwt een
pruttelende
trekker zich
een helling
hoog.
Dan verdrijft
het grijs
de kleuren
en komen
de gedachten
los.

zinkend schip

De kapitein is met zijn schip
ten onder gegaan,
zoals het hoort.
Door de lage waterstand
vormt de bovenkant
van zijn pet nu
echter een groot gevaar
voor het drukke
scheepvaartverkeer
op de Rijn.

sos

De bladeren
van de grote beuk
op de binnenplaats
vlaggen driftig
om hulp
nu de wind
van alle kanten
komt:
licht licht licht
donker donker donker
licht licht licht.

zonder titel #2

Jij schreeuwt en gooit,
ik zwijg en vang
zand in mijn
aandrijflijn.

Neer valt dan
de reine regen;
langzaam lost
het zout zich op.

Jij trilt en trekt,
ik stok en stil
zit mijn stoel
de tafel aan.

Neer valt meer
de reine regen;
langzaam lost
het zout zich op.

Jij opent en komt,
ik knars en buig
tot de warmte
van jouw adem.

Neer valt weer
de reine regen;
langzaam lost
het zout zich op.

zonder titel #1

Gele egel
lange gang;
platte kleuter
achter ’t behang.

Geile goeroe
oranje habijt;
oma gewurgd,
opa geen spijt.

Kuise monnik
kruidentuin;
rechtbank Sinstad
ruimt het puin.

Geheim ontmoeten

De mol, de vleermuis en de worm
wilden elkaar nou wel eens zien;
ze wikten per mail over de vorm
en kozen toen voor clandestien.

Nu treffen zij elkaar voortaan
eens per maand op een geheime plek
bij het schijnsel van de nieuwe maan.
Maar de anderen zijn er nooit. Heel gek!